سکوت

به فیلم مادرِ آرونفسکی می‌اندیشد

بازیگری که استعاره‌ای از زمین بود و پابرهنه در کف خانه راه می‌رفت

شخصی متصل به زمین و انگاری خود خانه هم بود

اگرچه فیلم بسیار تاریک و خالی از امید و منتهی به معدوم شدن می‌شد

اما این مفهوم برایم جالب است

چه می‌شد ما آدم‌ها مانند درخت و گل

تعلقی به زمین داشتیم و بخشی از آن بودیم 

مگر نه این است یسبح لله ما فی السماوات و الارض که تمام کائنات سبحان‌الله می‌گویند

خب ما هم جزئی از این کل باشیم

بازی‌هایی دیده‌ام ساخته‌اند که در آن نقش یک سنگ یا درخت را داریم

خب در نگاه اول خنده‌دار و حتی احمقانه است

اما آدم بی‌تعلق ایندیویدوآلیست خودخواهِ تنها مگر خنده‌دارتر و احمق‌‌تر نیست؟

زمین زنده است، با آن می‌توان صحبت کرد، نه اینکه زنده بودن و صحبت کردنش شقی از اسکیزوفرن باشد بلکه واقعا زنده است و او هم سبحان‌الله می‌گوید و بوده‌اند افرادی که شنیده بودند، همان‌هایی که در سلوک به مرحله‌ای رسیده‌ بودند