سکوت

شمعی، به قیمت سوختن جانش تاریکی را می درد...

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌پراگماتیسم

این مکتب که به نام پراگماتیسم (اصالت عمل) نامیده می‌شود، قضیه‌ای را حقیقت می‌داند که دارای فایدهٔ عملی باشد، و به دیگر سخن، حقیقت عبارت‌است‌از معنایی که ذهن می‌سازد تا به‌وسیله آن به نتایج عملی بیشتر و بهتری دست یابد. این نکته‌ای است که در هیچ مکتب فلسفی دیگری صریحاً مطرح نشده است، گو اینکه ریشهٔ آن را در سخنان هیوم می‌توان یافت؛ در آنجا که عقل را خادم رغبت‌های انسان می‌نامد و ارزش معرفت را به جنبهٔ عملی منحصر می‌کند.

اصالت عمل به معنایی که گفته شد، نخستین‌بار توسط شارل پیِرْس امریکایی مطرح شد و بعد به‌صورت عنوانی برای مشرب فلسفی ویلیام جیمز درآمد؛ مشربی که طرف‌دارانی در امریکا و اروپا پیدا کرد.

جیمز که روش خود را تجربی خالص می‌نامید، در تعیین قلمرو تجربه، با دیگر تجربه‌گرایان اختلاف‌نظر داشت و آن را علاوه بر تجربه حسی و ظاهری، شامل تجربه روانی و تجربه دینی هم می‌شمرد و عقاید مذهبی، مخصوصاً اعتقاد به قدرت و رحمت الهی را برای سلامت روانی مفید، و به همین دلیل حقیقت می‌دانست. خود وی که در بیست و نه سالگی دچار یک بحران روحی شده بود، با توجه به خدا و رحمت و قدرت او بر تغییر سرنوشت انسان، بهبود یافت، و ازاین‌رو بر نماز و نیایش تأکید می‌کرد، ولی خدا را هم کامل مطلق و نامتناهی نمی‌دانست بلکه برای او هم تکامل قائل بود، و اساساً عدم تکامل را مساوی با سکون، و دلیل نقص می‌پنداشت!

منبع: ص 57 آموزش فلسفه آیت الله مصباح

ممنون
سلام.
وبلاگ شما رو دنبال کردیم.
به وبلاگ ما سر بزنید و اگه دوست داشتید شما هم ما رو دنبال کنید.
سپاس
چشم
ما هم مثل شما
شما را فقط دنبال میکنیم 
و کاری به مطالبتان نخواهیم داشت
من الله توفیق
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
کبریتی خسته
در گوشه ای
غرق در فکر است
و غافل از گذر زمان
من در فضای مجازی
Designed By Erfan