سکوتــــــــــ

کلبۀ تنهایی کنارِ دریاچۀ بی کسی

علم با طعم سیب زمینی

علم تجربی موجود معیوب است؛ زیرا در سیری افقی به راه خود ادامه می‌دهد. نه برای عالم و طبیعت مبدئی می‌بیند و نه غایت و فرجامی برای آن در نظر می‌گیرد و نه دانشی که خود دارد، عطای خدا و موهبت الهی می‌یابد. این نگاهی که واقعیت هستی را مُثله می‌کند و طبیعت را به عنوان خلقت نمی‌بیند و برای آن خالق و هدفی در نظر نمی‌گیرد، بلکه صرفا به مطالعه لاشه طبیعت می‌پردازد و علم را زاییده فکر خود می‌پندارد، نه بخشش خدا، در حقیقت علمی مردار است. 

بنابراین اگر علوم دانشگاهی بتواند مبانی نظری و فکری خود را تصحیح کند، آن گاه مصداقی از علم واقعی است. در غیر این صورت اگر فراگیری آن حرام نباشد، دست کم علومی هستند که نسزد انسان عمرش را در فراگیری آن تباه کند و بیش از این که شیرینی علم را داشته باشند، طعم سیب زمینی دارند. 

محمّد رضا فلاح
دعوتی به وبلاگم.
وبلاگ قشنگی دارید
سر زدم
نه جدیدا کم کم دارن به نتایجی میرسن از همین علوم زیست و ... که منشائش و منتهاش منجر به معاد و توحید میشه...
اگه اونام برسند 
داخلی ها نمیخوام قبول کنند 

خود داروین از قبر بیاد بیرون بگو آقا من شیعه اثنی عشری ام 
فرضیه ام چرته
کسی قبول نمیکنه
بله بله متاسفانه اینطوریه...
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
پسری در کلبۀ تنهایی کنارِ دریاچۀ بی کسی، روزها با قایقِ تخیلش ماهی‌گیری می‌کند و شب‌ها، زیر نورِ شمعِ تفکر کتاب‌های آینه‌ای‌ را ورق می‌زند و با جوهرِ قلمش کاغذ‌های سیاه را سفید می‌کند.
او همیشه تهدیدی برای تاریکی خواهد بود، خودش، قلمش و شمعش...
Designed By Erfan Powered by Bayan