سکوتــــــــــ

یادداشت های یک طلبۀ رو به رشد

تجربیات وبلاگ نویسیِ یک نویسنده که چند کاغذ بیشتر پاره کرده (بخش اول)

قبل از شروع عرض کنم که شاید خیلی از این موارد را وبلاگ نویسان بدانند و حرف های این پست تکرار مکررات و درس پس دادن من باشد اما خواندنش خالی از لطف نیست. در کل این یک پست آموزش وبلاگ نویسی است که تجربیات چند ساله خودم را مینویسم و تنها خواهشم این است که اگر استفاده کردید آن را نشر بدهید تا بقیه عزیزان استفاده کنند و قدمی کوتاه در راه افزایش سطح کیفی وبلاگ نویسی باشد.


«بسم الله الرحمن الرحیم»

"تفاوت وبسایت با وبلاگ"

اکثر افراد بر این باورند که تفاوت یک وبلاگ با یک وبسایت در آدرس اینترنتی است اما این یک باور غلط است؛ چرا که ماهیت یک وبلاگ با وبسایت متفاوت است. اگر بخواهیم وبلاگ را تعریف کنیم میتوانیم بگوییم: محیطی است صمیمانه بین نویسنده و مخاطبین با جنبه ی بیشتر شخصی و خصوصی، اما وبسایت محیطی است که بر مبنای ارائه خدمات است، مثل سایت هواشناسی یا سایت های خبرگزاری یا سایت ثبت نام کارت ملی، حالا دامنه وبلاگ شما .IR باشد یا Blogfa.com تفاوتی نمیکند مهم ماهیت آن فضاست.

در واقع برای وبلاگ نویسی روش و اسلوب خاصی وجود ندارد که این طور نوشته شود یا آن طور، هر طور که نویسنده عشقش بکشد مینویسد.

"عنوان وبلاگ"

عنوان را سعی کنید یک اسم خاص باشد، نه اسمی که هزار بار گذاشته شده و تکراری ست، یک عنوان خاص، مثلا دوستان حزب اللهی چقدر من دیدم نوشتن عمار یا 313 ؛ آقا بسّه یک چیز جدید و خلاقانه انتخاب کنید.

اگر عنوان خاص باشد یک مزیتی که دارد این است اگر کسی در موتورِ جست و جو، سرچ کند در اولین نتایج آدرس وبلاگش قابل مشاهده است ولی اگر مثلا شما اسم سکوت وبلاگ من را جست و جو کنید اصلا در نتایج پیدایش نمیکنید :(. این اشتباهی که خودم میدانستم و توجه نکردم.

"آدرس وبلاگ"

آدرس وبلاگ هر چه قدر کوتاه تر باشد بهتر و حتی با کلاس تر است، آدرس را طوری بگذارید که مخاطب با یک نگاه حفظش کند و یادش بماند.

"چگونه بنویسیم تا تاثیر بهتر و بیشتری بگذاریم؟"

1-حرف جدید و نو بزنیم؛ یک عکس که هزار نفر از یک گل با یک زاویه مشخص گرفته اند شما هم اگر از همان زاویه عکس بگیرید عکس خاصی نگرفته اید، پس باید پست هایی که شما میگذارید یک حرف مبتکرانه و خلاقانه باشد نه یک حرف تکراری، سعی کنیم خودمان بنویسیم و کپی کردن را دشمن خونی خود بدانیم.

2-تکلیف مان را با خودمان روشن کنیم که میخواهیم در چه موضوعی صحبت کنیم، به طور مثال وقتی مخاطب بالای وبلاگ من ببیند که نوشته شده یک طلبه انقلابی انتظار ندارد که من بیایم یک داستان ادبیاتی عاشقانه بنویسم یا اگر کسی که تخصص اش پزشکی است بیاید یک حدیث یا حکم شرعی را بیان کند، مشکل خیلی از دانشجوها و طلبه ها این است که از هر دری سخنی میگویند.

 این خیلی مهم است که باید در تخصص خودمان صحبت کنیم! هر یک از الفاظ بار خاص خودش را دارد، وقتی میگوییم دانشجوی حزب اللهی مخاطب انتظار دارد مطلب سیاسی یا فرهنگی گفته شود. البته این بند بیشتر به درد آن هایی است که اهل کار فرهنگی هستند میخورد، آخر طرف آخوند است عکس معمم خودش هم گذاشته بعد این آدم بدون مطالعه می آید سریال شهرزاد رو نقد میکنه در حالی نه میدونه فرم چیه نه محتوا نه تاریخ میدونه نه فلسفه نه هچی.

 3-کوتاه بنویسید، اگر دنبال این هستید که مخاطب حوصله اش سر نرود و متن شما رابخواند کوتاه بنویسید، جان مادرتان کوتاه بنویسید، شما هر که میخواهید باشید اصلا نادر ابراهیمی و سید مهدی شجاعی و رضا امیرخانی، اگر میخواهد مخاطب تان را قیمه قیمه نکنید  و شما را حلوا حلوا کنند کوتاه بنویسید.

4-عنوان را درست و حسابی بنویسید؛ یک نگاه بیاندازید به عنوان هایی که وبلاگ نویس ها میزنند؛ یک جوری مینویسند که انگار یکی از فلاسفه و حکیمان بزرگ یونان باستان هستند که قرار است مخاطب ساعت ها درباره این عنوان و نوشته فکر بکند و تفاسیر و شرح های متعددی برایش بیاورد؛ آقا جان اصلا این حرف ها نیست سعی کنید عنوان زدن پست هایتان چند خصلت داشته باشد:

 اولا واضح باشد و خالی از ابهام؛ سعی کنید تصدیقی بنویسید نه مفهومی سر این تصدیقی و مفهومی توی بخش نویسندگی خلاق بعدا توضیح میدم.

 دوما جذاب و گیرا باشد؛ که مخاطب را جذب کند اما در جذابیت به حدی افراط نکنید که اصلا عنوان دیگر ربطی به نوشته تان نداشته باشد کاری که خیلی از این اینستاگرامی ها میکنند مثلا یک دروغی را عنوان میکنند مخاطب که می آید، می بیند اصلا مطلب چیز دیگری است.

سوما خلاقانه باشد، مثلا من یک پست دارم درباره مسیحیان صهیونیست، میتوانم این طوری عنوان بزنم که مسیحیان صهیونیست یا که بنویسم: مسیحیانی صهیونیست تر از یهودیان!

ادامه دارد...

هر شب ساعت 00:00 بخوانید...

نه چه اغراقی؟!اولین وبلاگی بود که تجربه های وبلاگ نویسی رو میدیدم،خب برای من مفید بود دیگه :))
اغراق هم نباشد 
باعث میشود من فکر کنم آدمی شده ام و خیال برم دارد

خدا رو شکر که به یکی نفع رسوند 
خلاصه این چیزایی بود که تو دوره وبلاگ نویسی به ما گفتن و خودمون تجربه اش کردیم
از وقتی که یک وبلاگ توی بلاگفا زدم 

و جلل الخالق را از بیسوادی نوشتم جند الخالق و آبروی خود را بردیم و زیرش چند تا آیا میدانید از مجله دانستنیها نوشتم 
تا الآن که سومین وبلاگ بیان را مینویسم یک قلق کاری هایی فهمیدم که وظیفه مه به بقیه برسونمشون
من بیشتر وبلاگ رو بخاطر ثبت خاطراتم زدم :) چون ارتباط دیگه ای با شبکه و فضای مجازی دیگه ای نداشتم،دوست داشتم حرفامو ثبت کنم...
تجربیاتتون خوب و مفید بودن،باید بیشتر دقت کنم😀
شما عشقتان کشیده که شخصی بنویسید
مثل دفترچه خاطرات کسی نمیتواند بگوید چرا این طور نوشتی!

البته اغراق میفرمائید حرف خاصی نبود 
همه شو مخاطبین بهتر از من بلدن
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
Designed By Erfan Powered by Bayan